مشتری کمتر پیش می‌آید که بگوید «نورپردازی‌اش عالی بود». ولی اگر نور زیادی سفید و تند باشد، می‌گوید «حس خوبی نداشت» و دلیلش را نمی‌داند. دکوراسیون رستوران بیشتر از اینکه دیده شود، حس می‌شود: نور، صدا، فاصلهی میز بغلی، و اینکه صندلی بعد از یک ساعت هنوز راحت است یا نه.
اول تصمیم بگیر: مشتری چقدر بماند؟
همه‌چیز از همین سؤال شروع می‌شود.
| نوع | مدت ماندن | دکور |
|---|---|---|
| فستفود و ساندویچی | کوتاه | نور روشن، رنگ‌های گرم و زنده، صندلی ساده، چیدمان شلوغ‌تر |
| رستوران معمولی | متوسط | نور گرم، صندلی راحت، فاصلهی معقول |
| رستوران رسمی یا سنتی | طولانی | نور ملایم و گرم، صدای کم، فاصلهی زیاد، صندلی خیلی راحت |
| باغ رستوران و فضای باز | خیلی طولانی | تخت و آلاچیق، سایه، گرمایش و سرمایش |
فست‌فودی که صندلی خیلی راحت و نور کم دارد، میزهایش دیر خالی می‌شوند؛ رستوران رسمی‌ای که نور سفید تند دارد، حس کافه‌تریا می‌دهد.
نور
- رنگ نور: برای رستوران و کافه، لامپ‌های «آفتابی» یا گرم (حدود ۲۷۰۰ تا ۳۰۰۰ کلوین روی بسته‌ی لامپ) حس گرم‌تری می‌دهند. نور سفید یا «مهتابی» برای آشپزخانه و فستفود مناسب‌تر است.
- نور روی میز، نه در چشم: آویزهای پایین روی هر میز، غذا را زیبا و صورت‌ها را نرم نشان می‌دهند.
- چند لایه: نور کلی + نور میز + نور تزئینی (دیوار، قفسه).
- قابل تنظیم: نور ظهر و شب یکی نیست؛ دیمر یا مدار جدا کمک میکند.
یک نکته‌ی عملی هم: کنار QR منوی روی میز نور کافی باشد. دوربین گوشی در نور کم QR را نمی‌خواند (QR کد منو اسکن نمی‌شود؟).
صدا
سالن پر از سطح سخت (سرامیک، شیشه، بتن، سقف بلند) صدا را برمی‌گرداند و بعد از پر شدن، همه مجبورند داد بزنند. راه‌های ساده: پرده، کوسن، فرش، پنل‌های صوتی روی سقف یا دیوار، گیاه و مبلمان پارچه‌ای. موسیقی هم بخشی از همین است: موسیقی و پلی‌لیست کافه.
چیدمان میز
- ترکیب میزها: بیشتر مشتری‌ها دو یا چهار نفره می‌آیند. میزهای دونفره‌ای که بشود به هم چسباند، از میزهای ثابت شش‌نفره انعطاف بیشتری دارند.
- مسیر رفت‌وآمد: گارسون با سینی پر باید بدون برخورد رد شود؛ مسیر اصلی را از اول باز نگه دار.
- میزهای «بد»: کنار در دستشویی، جلوی در ورودی یا کنار آشپزخانه. اگر مجبوری، با پارتیشن یا گیاه جدایشان کن.
- جای کیف و لباس: چوب‌لباسی یا قلاب زیر میز، مخصوصاً در زمستان.
سنتی یا مدرن؟
رستوران سنتی با کاشی، آجر، تخت، پشتی و فانوس شناخته می‌شود. خطرش این است که شلوغ و موزه‌ای شود. چند عنصر شاخص (یک دیوار کاشی، چند فانوس، پارچه‌های سنتی) از پر کردن هر گوشه بهتر است.
رستوران مدرن معمولاً ساده‌تر است: رنگ‌های کم، چوب و فلز، نور گرم. خطرش سرد و بی‌روح شدن است. گیاه، چوب و پارچه آن را گرم میکند.
فستفود
- رنگ: قرمز، نارنجی، زرد؛ پرانرژی و اشتها‌آور. با یک رنگ خنثی (سفید، مشکی، چوب) متعادلش کن.
- منو بالای پیشخوان: تابلوی منو باید از صف خوانا باشد. منوی تلویزیونی هم قیمت‌ها را همیشه درست نگه می‌دارد و هم با کمبوها و عکس‌ها جذاب است (منوی تلویزیونی).
- جنس مقاوم: میز و صندلی‌ای که تمیز کردنش آسان است و با رفت‌وآمد زیاد خراب نمی‌شود.
- صف: جای صف را مشخص کن تا جلوی در شلوغ نشود؛ یک QR بزرگ کنار صف، منو را قبل از رسیدن به صندوق نشان می‌دهد.
گوشه‌ی عکس
بخش بزرگی از تبلیغ رستوران‌ها امروز عکس مشتری‌ها در اینستاگرام است. یک گوشه‌ی خاص (دیوار با طرح، نور خوب، اسم رستوران) که مردم دوست داشته باشند جلویش عکس بگیرند، تبلیغی است که هزینه‌ی ماهانه ندارد. لوگو و هویت بصری را یکدست نگه دار: طراحی لوگوی کافه.
منو هم بخشی از دکور است
منوی کاغذی شلوغ با فونت‌های مختلف، دکور چندمیلیونی را ارزان نشان می‌دهد. منوی دیجیتال را با رنگ و لوگوی خودت شخصی کن تا با فضا یکی باشد؛ در منوجات طرح‌هایی برای حال‌وهوای سنتی، مدرن، فستفود و فضای باز هست و رنگ اصلی را با رنگ برندت تنظیم می‌کنی (طراحی منو).
برای کافه‌های کوچک‌تر: دکوراسیون کافه‌ی کوچک.
سؤالات متداول
دکوراسیون رستوران از کجا شروع شود؟
از اینکه مشتری چقدر بماند. فستفود نور روشن و صندلی ساده میخواهد و رستوران آرام نور گرم و فاصلهی بیشتر بین میزها.
کمترین خرج برای بیشترین اثر در دکور کدام است؟
نور. چند چراغ گرم و درست، فضا را بیشتر از هر وسیلهی گران دیگری عوض میکند.
